ای دل گر از آن چاهِ زنخدان به درآیی
هر جا که روی زود پشیمان به درآیی
هُش‌دار که گر وسوسه‌ی عقل کنی گوش
آدم‌صفت از روضه‌ی رضوان به درآیی
شاید که به آبی فَلکت دست نگیرد
گر تشنه‌لب از چشمه‌ی حیوان به درآیی
جان می‌دهم از حسرتِ دیدارِ تو چون صبح
باشد که چو خورشیدِ درخشان به درآیی
چندان چو صبا بر تو گُمارم دمِ همّت
کز غنچه چو گل، خُرّم و خندان به درآیی
در تیره شبِ هجرِ تو جانم به لب آمد
وقت است که همچون مَهِ تابان به درآیی
بر رهگذرت بسته‌ام از دیده دو صد جوی
تا بو که تو چون سروِ خرامان به درآیی
حافظ مَکُن اندیشه که آن یوسُفِ مَه رو
بازآید و از کلبه‌ی احزان به درآیی

غزل شماره‌ی ۴۹۴