گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبالِ دل، ره گم کند مسکین غریب
گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غمِ چندین غریب
خفته بر سنجابِ شاهی، نازنینی را چه غم
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب
ای که در زنجیرِ زلفت جایِ چندین آشناست
خوش فتاد آن خالِ مشکین بر رُخِ رنگین غریب
می‌نماید عکسِ می در رنگِ رویِ مه‌وشت
همچو برگِ ارغوان بر صفحه‌ی نسرین غریب
بس غریب افتاده‌است آن مورِ خط گِردِ رُخت
گر چه نبوَد در نگارستان خطِ مشکین غریب
گفتم ای شامِ غریبان طُرّه‌ی شبرنگِ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب
گفت حافظ آشنایان در مقامِ حیرتند
دور نبوَد گر نشیند خسته و مسکین غریب

غزل شماره‌ی ۱۴